Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Szczecinie

  • Zwiększ rozmiar czcionki
  • Domyślny  rozmiar czcionki
  • Zmniejsz rozmiar czcionki
Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Szczecinie

Zasady - rejestr i ochrona konserwatorska

Drukuj PDF

Zasady postępowania w stosunku do obiektów budowlanych wpisanych do rejestru zabytków oraz objętych ochroną konserwatorską

Jaki obiekt można wpisać do rejestru zabytków?

   Wojewódzki Konserwator Zabytków prowadzi rejestr zabytków znajdujących się na terenie województwa. Do rejestru zabytków wpisuje się dobra kultury nieruchome, ruchome oraz kolekcje na podstawie decyzji wojewódzkiego konserwatora zabytków, wydanej z urzędu lub na wniosek właściciela dobra kultury, jego użytkownika, bądź właściwego organu powiatu lub gminy albo ministra kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

Wpisanie nieruchomości lub jej części do rejestru zabytków ujawnia się w księdze wieczystej danej nieruchomości na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków.

Co to jest obiekt budowlany objęty szczególną ochroną konserwatorską?

   Obiekt objęty szczególną ochroną konserwatorską to obiekt budowlany niewpisany do rejestru zabytków, a objęty ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązkiem wojewodów i organów jednostek samorządu terytorialnego jest dbałość o dobra kultury i podejmowanie działań ochronnych oraz uwzględnianie zadań ochrony zabytków, między innymi w wojewódzkich i miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, w budżetach i w prawie miejscowym. Plany te uzgadniane są z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków. Wójtowie lub burmistrzowie (prezydenci miast) są zobowiązani do prowadzenia ewidencji dóbr kultury nie wpisanych do rejestru zabytków, a objętych ochroną konserwatorską i znajdujących się na terenie ich działania.

Jak kształtuje się postępowanie w stosunku do obiektów wpisanych do rejestru zabytków?

   Prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków.

Pozwolenie na rozbiórkę obiektu budowlanego wpisanego do rejestru zabytków może być wydane tylko po uzyskaniu decyzji Generalnego Konserwatora Zabytków działającego w imieniu ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego o skreśleniu tego obiektu z rejestru zabytków.

Jak kształtuje się postępowanie w stosunku do obiektów objętych ochroną konserwatorską?

   W stosunku do obiektów budowlanych niewpisanych do rejestru zabytków, a objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę wydaje właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Wojewódzki konserwator zabytków jest obowiązany zająć stanowisko w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę tych obiektów budowlanych w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia. W przypadku niezajęcia przez niego stanowiska w tym terminie uznaje się to za brak zastrzeżeń do przedstawionych we wniosku rozwiązań projektowych. Jest to odmiennie uregulowane niż w przypadku obiektów wpisanych do rejestru zabytków, gdzie pozwolenie wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie robót przy obiekcie zabytkowym oraz decyzja Generalnego Konserwatora Zabytków musi być wydane i nie jest ograniczone terminem.

Jak użytkować zabytek nieruchomy?

   Ogólna regulacja prawa budowlanego stanowi, że właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest zobowiązany użytkować go zgodnie z takimi zasadami, jakie wynikają z konieczności ochrony zabytku, jako pewnej wartości historycznej. Ochronie powinny podlegać zarówno zabytki wpisane do rejestru zabytków, jak i zabytek nie wpisany do tego rejestru , a objęty ochroną konserwatorską. 

Zabytek nieruchomy może być zatem użytkowany wyłącznie w sposób zgodny z zasadami opieki nad zabytkami i w sposób odpowiadający jego wartości zabytkowej. Dla zapewnienia realizacji tego przepisu organy , do których należy dyspozycja gruntami, budynkami lub lokalami, obowiązane są w stosunku do obiektów zabytkowych działać w porozumieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. 

Użytkownicy obiektów zabytkowych stanowiących własność Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego składają zobowiązanie należytego ich utrzymania, konserwacji i opieki nad nimi. 
Jeżeli zabytek będący własnością Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego użytkowany jest w sposób nie odpowiadający jego wartości zabytkowej, może być przez właściwe organy przekazany innemu użytkownikowi. 

W celu zapewnienia należytej ochrony i właściwego wykorzystania zabytków nieruchomych osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej powinny dążyć do ich zagospodarowania na cele użytkowe.

Jak sprzedać nieruchomość wpisaną do rejestru zabytków?

   W przypadku sprzedaży nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków lub prawa użytkowania wieczystego takiej nieruchomości gminie przysługuje prawo pierwokupu. 

Prawo pierwokupu w tym wypadku polega na tym, że gdyby strona chciała sprzedać rzecz osobie trzeciej pierwszeństwo kupna będzie przysługiwało gminie. Rzecz, której dotyczy prawo pierwokupu, może być sprzedana osobie trzeciej tylko pod warunkiem, że uprawniony do pierwokupu swego prawa nie wykona. Prawo pierwokupu gmina wykonuje przez oświadczenie złożone zobowiązanemu. Jeżeli zawarcie umowy sprzedaży rzeczy, której dotyczy prawo pierwokupu, wymaga zachowania szczególnej formy, oświadczenie o wykonaniu prawa pierwokupu powinno być złożone w tej samej formie (to znaczy, że w wypadku dotyczącym sprzedaży nieruchomości oświadczenie powinno być złożone w akcie notarialnym). 

Prawo pierwokupu nie przysługuje gminie w przypadkach, gdy prawo pierwokupu zabytku wpisanego do rejestru zabytków nie zostało ujawnione w księdze wieczystej, nie przysługuje ono także w przypadku, gdy sprzedaż nieruchomości następuje na rzecz osób bliskich dla sprzedawcy, bądź gdy sprzedaż nieruchomości następuje między osobami prawnymi tego samego kościoła lub związku wyznaniowego. 


Pamiętaj, że:

Osoby prowadzące roboty budowlane i ziemne w razie ujawnienia przedmiotu, który posiada cechy zabytku, obowiązane są niezwłocznie zawiadomić o tym organ wykonawczy właściwej gminy lub powiatu i właściwego konserwatora zabytków. Jednocześnie osoby te są obowiązane zabezpieczyć odkryty przedmiot i wstrzymać wszelkie roboty, mogące go uszkodzić lub zniszczyć, do czasu wydania przez wojewódzkiego konserwatora zabytków odpowiednich zarządzeń. Zarządzenie konserwatora powinno być doręczone nie później niż trzeciego dnia od otrzymania zawiadomienia o odkryciu. Jeżeli w terminie trzech dni zarządzenie nie zostanie doręczone, przerwane roboty mogą być podjęte. 
Gminie przysługuje prawo pierwokupu w przypadku sprzedaży nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków lub prawa użytkowania wieczystego takiej nieruchomości. 
Budowa obiektu budowlanego, tymczasowego obiektu budowlanego i urządzenia budowlanego na obszarze Pomnika Zagłady lub jego strefy ochronnej wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania zgody właściwego wojewody.


Podstawa prawna:

  • Ustawa z dnia z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury (Dz. U. 1999 r., Nr 98, poz. 1150 ze zmianami),
  • Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zmianami),
  • Ustawa z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady (Dz. U. 1999 r., Nr 41, poz. 412 ze zmianami),
  • Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. 1964 r., Nr 16, poz. 93 ze zmianami),
  • Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zmianami).


 

Z ostatniej chwili

Drukuj PDF

Treść strony zostanie uzupełniona niebawem.

 

Wywóz zabytków z kraju

Drukuj PDF

granicaWywóz zabytku za granice

Zasady wywozu zabytków z kraju.

 

 

Zasady wywozu zabytków z kraju reguluje:

 

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA KULTURY z dnia 19 kwietnia 2004 r. (Dz.U.04.84.789)

w sprawie wywozu zabytków i przedmiotów o cechach zabytków za granicę (Dz. U. z dnia 27 kwietnia 2004 r.)

 

Przepisy rozporządzenia stosuje się do wywozu zabytków z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

Rozporządzenie określa tryb składania wniosków i wydawania:

  • jednorazowego pozwolenia na stały wywóz zabytku za granicę;
  • jednorazowego pozwolenia na czasowy wywóz zabytku za granicę;
  • wielokrotnego pozwolenia indywidualnego na czasowy wywóz zabytku za granicę;
  • wielokrotnego pozwolenia ogólnego na czasowy wywóz zabytku za granicę;
  • zaświadczeń w odniesieniu do zabytków i przedmiotów o cechach zabytków niewymagających pozwolenia.
     

Przepisy rozporządzenia stosuje się do wywozu zabytków z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

 

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami


Art. 51.

1. Zabytki mogą być wywożone za granicę na stałe, jeżeli ich wywóz nie spowoduje uszczerbku dla dziedzictwa kulturowego. 

2. Zabytki mogą być czasowo wywożone za granicę, jeżeli pozwala na to ich stan zachowania, a osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna, w której posiadaniu znajduje się zabytek, daje rękojmię, że nie ulegnie on zniszczeniu lub uszkodzeniu i zostanie przywieziony do kraju przed upływem terminu ważności pozwolenia. 
3. Wywóz zabytków za granicę może nastąpić na podstawie: 

      1. jednorazowego pozwolenia na stały wywóz zabytku za granicę;
      2. jednorazowego pozwolenia na czasowy wywóz zabytku za granicę;
      3. wielokrotnego pozwolenia indywidualnego na czasowy wywóz zabytku za granicę;
      4. wielokrotnego pozwolenia ogólnego na czasowy wywóz zabytków za granicę.

Art. 52. 1. Jednorazowe pozwolenie na stały wywóz zabytku za granicę wydaje minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, po zasięgnięciu opinii komisji złożonej ze specjalistów w określonych dziedzinach ochrony zabytków i opieki nad zabytkami. 
2. Osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna, w której posiadaniu znajduje się zabytek, składa wniosek o wydanie jednorazowego pozwolenia na stały wywóz zabytku za granicę, za pośrednictwem wojewódzkiego konserwatora zabytków. 
3. Jeżeli wywóz przedmiotu nie wymaga jednorazowego pozwolenia na stały wywóz za granicę, wojewódzki konserwator zabytków wydaje zaświadczenie, o którym mowa w art. 59 ust. 3.
4. Wywóz zabytku za granicę na podstawie pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić nie później niż w terminie 12 miesięcy od dnia wydania tego pozwolenia. 

Art. 53. 1. Jednorazowe pozwolenie na czasowy wywóz zabytku za granicę wydaje wojewódzki konserwator zabytków na wniosek osoby fizycznej lub jednostki organizacyjnej, w której posiadaniu znajduje się zabytek, mającej zamiar jednorazowo wywieźć za granicę ten zabytek w celach użytkowych lub wystawienniczych albo dla przeprowadzenia prac konserwatorskich. 

2. Termin ważności pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie może być dłuższy niż 3 lata od dnia wydania tego pozwolenia

 

Wywóz zabytku za granice

Ustawa o ochronie zabytków - komentarz

 

Ustawa z dnia 23 lipca o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami 

Art. 3 cytowanej ustawy w pkt 1 i pkt 3 definiuje sformułowania zabytek i zabytek ruchomy:

- pkt 1 zabytek - nieruchomość lub rzecz ruchoma, ich części lub zespoły, będące dziełem człowieka lub związane z jego działalnością i stanowiące świadectwo minionej epoki bądź zdarzenia, których zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną, artystyczną lub naukową;

- pkt 3 zabytek ruchomy - rzecz ruchomą, jej część lub zespół rzeczy ruchomych, o których mowa w pkt 1. 

Doprecyzowanie obiektów stanowiących przedmiot ochrony ma miejsce w Art. 6 pkt 2.

Art. 6.1. Ochronie i opiece podlegają, bez względu na stan zachowania:

- pkt 2 zabytki ruchome będące, w szczególności:

a) dziełami sztuk plastycznych, rzemiosła artystycznego i sztuki użytkowej,

b) kolekcjami stanowiącymi zbiory przedmiotów zgromadzonych i uporządkowanych według koncepcji osób, które tworzyły te kolekcje,

c) numizmatami oraz pamiątkami historycznymi, a zwłaszcza militariami, sztandarami, pieczęciami, odznakami i orderami,

d) wytworami techniki, a zwłaszcza urządzeniami, środkami transportu oraz maszynami i narzędziami świadczącymi o kulturze materialnej, charakterystycznymi dla dawnych i nowych form gospodarki, dokumentującymi poziom nauki i rozwoju cywilizacyjnego,

e) materiałami bibliotecznymi, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach (Dz. U. Nr 85, poz.539, z 1998 r. Nr 106, poz.668, z 2001 r Nr 129, poz. 1440 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984)

f) instrumentami muzycznymi,

g) wytworami sztuki ludowej i rękodzieła oraz innymi obiektami etnograficznymi,

h) przedmiotami upamiętniającymi wydarzenia historyczne bądź działalność wybitnych osobistości lub instytucji; 

Art. 51 pkt 1- "Zabytki mogą być wywożone za granicę na stałe, jeżeli ich wywóz nie spowoduje uszczerbku dla dziedzictwa kulturowego" -


       Organem uprawnionym do wydania jednorazowego pozwolenia na stały wywóz zabytku za granicę jest minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. Zgodę wydaje po zasięgnięciu opinii komisji złożonej ze specjalistów w określonych dziedzinach ochrony zabytków i opieki nad zabytkami. W odniesieniu do materiałów bibliotecznych powstałych przed 1 stycznia 1949 roku ( druków, map etc.) utrzymano kompetencje Dyrektora Biblioteki Narodowej.

Wniosek o wydanie zezwolenia na wywóz za granicę na stałe przedmiotów wymienionych w Art. 6 składa się u właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków, który przekazuje sprawę do Departamentu Ochrony Zbiorów Publicznych w Warszawie. Po stwierdzeniu, że dany przedmiot nie spowoduje uszczerbku dla dziedzictwa kulturowego, Departament może zezwolić na wywóz przedmiotu na stałe. Uzyskanie takiego zezwolenia nie zwalnia z obowiązku przestrzegania innych przepisów normujących obrót towarowy poza granicami kraju (kodeksu celnego i jego aktów wykonawczych).

 Po dniu 1 maja bieżącego roku, odrębne przepisy uregulują obrót towarów w krajach członkowskich unii oraz w krajach nie zrzeszonych.

 
       Osoby starające się o pozwolenie na stały wywóz za granicę (w ramach Wspólnoty bądź poza nią), dzieła sztuki powstałego przed 1949 roku, zobowiązane są wycenić przedmiot u rzeczoznawcy (wycena taka jest płatna 3% wartości + Vat), a następnie, podług tej wyceny, wpłacić na rzecz Skarbu Państwa 25% jego wartości. Wniosek o wydanie takiego zezwolenia powinien zawierać, poza nazwiskiem, adresem wnioskodawcy, opisem przedmiotu i uzasadnieniem potrzeby wywozu, również nazwisko osoby wywożącej przedmiot oraz kraj przeznaczenia. 
Jeżeli wniosek o wydanie pozwolenia składa osoba nie będąca właścicielem obiektu, wymagane jest dodatkowo pisemne upoważnienie właściciela. Konieczne jest również dołączenie do wniosku oświadczenia, ze wywożony zabytek wolny jest od obciążeń prawa i nie podlega zajęciu w trybie o egzekucji sądowej lub postępowaniu egzekucyjnym w administracji.  


Cytowana ustawa w Art. 59 wyszczególnia w punktach grupy przedmiotów nie wymagające pozwolenia na wywóz, są to:

- zabytki nie wpisane do rejestru mające nie więcej niż 55 lat,
- zabytki, będące obiektami techniki, nie wpisane do rejestru, mające nie więcej niż 25 lat
- zabytki przywiezione z zagranicy, które są objęte procedurą odprawy czasowej w rozumieniu przepisów Kodeksu celnego,
- zabytki przywiezione z zagranicy przez osoby korzystające z przywilejów lub immunitetów dyplomatycznych, w tym przywiezione w celu urządzenia wnętrz przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych,
- dzieła twórców żyjących,
- materiały biblioteczne powstałe po dniu 31 grudnia 1948 r.,
  - inne przedmioty o cechach zabytków, nie będące zabytkami,

Wywóz za granicę w/w przedmiotów możliwy jest jednak (Art.59 pkt 3) dopiero po uzyskaniu zaświadczenia od wojewódzkiego konserwatora zabytków, stwierdzającego jednoznacznie że, dany przedmiot nie jest objęty zakazem wywozu. Zaświadczenia takiego nie jest w stanie zastąpić ani faktura, ani paragon, ani jakikolwiek inny dowód zakupu. Warunkiem otrzymania zaświadczenia jest wniesienie do właściwego urzędu Służby Ochrony Zabytków (ewentualnie jednostek upoważnionych porozumieniem administracyjnym z konserwatorem wojewódzkim na mocy ustawy np. muzeom ) wniosku o wydanie zaświadczenia, opłaty skarbowej, 2 fotografii obiektu oraz przedmiotu celem dokonania oględzin. Z obowiązku dołączania fotografii zwolnieni są dyplomowani artyści, członkowie Zrzeszenia Artystów Nieprofesjonalnych oraz galerie. Przedmiot opisany w zaświadczeniu powinien posiadać, na odwrocie odcisk pieczęci bądź plomby konserwatorskiej umożliwiającej służbom celnym jego identyfikację.

Zaświadczenie, o którym mowa, jest ważne przez okres jednego roku od daty wystawienia. Identyczne zaświadczenia wystawiane są posiadaczom instrumentów muzycznych powstałych po wojnie. Stanowi to pewne utrudnienie dla zawodowych muzyków, którzy co roku, wnosząc opłatę skarbową, muszą starać się o wydanie nowego zaświadczenia. 

   3 lipca 2002 roku Generalny Konserwator Zabytków przeniósł, zgodnie z podówczas obowiązującą ustawą, kompetencje wydawania zaświadczeń dla przedmiotów użytkowych, powstałych przed 1945 rokiem a wykonywanych seryjnie, na konserwatorów wojewódzkich. Zalecenie dotyczy przedmiotów pozbawionych jakichkolwiek walorów naukowych, artystycznych i zabytkowych. Kryterium dodatkowym ma być brak wartości historycznych przedmiotu. Nie może on upamiętniać doniosłych wydarzeń, ani być związany z ważną postacią historyczną. Rozporządzenie to, opierało się na nieobowiązującej obecnie ustawie, ale do dnia dzisiejszego nie zostało odwołane. W rezultacie, dla przedmiotów wykonanych seryjnie przed 1945, o niskiej wartości materialnej i artystycznej (żelazka na duszę, lampy wozackie, maselnice, tarki etc.) uzyskanie zaświadczenia możliwe jest, w zależności od interpretacji tej sytuacji prawnej przez właściwego konserwatora (stąd rozbieżności w traktowaniu tego typu obiektów w poszczególnych województwach ).

Zezwolenia na czasowy jedno-, lub wielokrotny wywóz zabytku za granicę wydaje, zgodnie z ustawą wojewódzki konserwator zabytków. W oparciu o Art. 53 możliwe jest uzyskanie przez jednostki organizacyjne, bądź osoby fizyczne, jednorazowego pozwolenia na wywóz w celach użytkowych, wystawienniczych lub przeprowadzenia koniecznych prac konserwatorskich na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy. Do wniosku o wydanie dokumentu, ubiegający powinien dołączyć kopię ubezpieczenia, oświadczenie właściciela jak w przypadku pozwolenia na wywóz stały, kraj przeznaczenia i datę powrotu do kraju oraz fotografię nie mniejszą niż 9/13 cm. Ideą ustawodawcy było aby jedno zezwolenie na czasowy wywóz obejmowało wyłącznie jeden przedmiot.

Wielokrotne pozwolenie indywidualne na czasowy wywóz, dopuszczające możliwość wielokrotnego przekraczania granicy, traci ważność po upływie 3 lat. Zazwyczaj tę formę zezwoleń stosuje się w wypadku wywozu instrumentów muzycznych powstałych przed 1945 rokiem. Warunkiem wydania takiej zgody, jest załączenie do wniosku ekspertyzy od rzeczoznawcy ( stroiciela bądź lutnika ). 

 

 

 

Zachodniopomorskie Wiadomości Konserwatorskie

Drukuj PDF

"Zachodniopomorskie Wiadomości Konserwatorskie"

WYDAWCA: Zachodniopomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków w Szczecinie

ul. Wały Chrobrego 4a, 70-502 Szczecin, www.wkz.szczecin.pl

 

ISSN: 1896-6349


 

"Zachodniopomorskie Wiadomości Konserwatorskie" R.I/2006

 

wiadomości konserwatorskie

 

Pobierz spis treści

 


 

"Zachodniopomorskie Wiadomości Konserwatorskie" R.II/2007

 

 

  • Ewa Stanecka - Wstęp 

STUDIA I BADANIA

  • Józefowska Marlena - Przypadkowe znaleziska przedmiotów zabytkowych z województwa  zachodniopomorskiego (cz. wschodnia). Procedura postępowania z przypadkowymi odkryciami.
  • Kalita Skwirzyńska Kazimiera, Stanecka Ewa - Kołbacz. Zespół poklasztorny w okresie od  XVI do XXI wieku. Historia i współczesne przekształcenia oraz problemy konserwatorskie.
  • Wolender Tomasz - Osiedle Nowe Miasto w Szczecinie ? problematyka konserwatorska w studium urbanistyczno-konserwatorskim do planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego.
  • Kulesza-Szerniewicz Olga - Kalisz Pomorski. Etapy formowania historycznego układ przestrzennego, stan obecny i możliwości rewaloryzacji.
  • Bartosz Dorota, Słomiński Maciej - Wierzbno ?zapomniane miasto nad Miedwiem
  • Mazurkiewicz Krzysztof - Baldwin Schulze- witrażysta ze Szczecina
  • Witek Maria, Witek Waldemar - Warsztaty konserwatorsko-budowlane w Słowinie: ?Dawne konstrukcje - nowe marzenia?

 

PRACE KONSERWATORSKIE

  • Jankowska Małgorzata - Barokowa fontanna przy pl. Orła Białego w Szczecinie - konserwacja obiektu po 1945 roku.
  • Koutny-Giedrys Mirosława, Giedrys Ryszard - Konserwacja zabytków z terenu województwa zachodniopomorskiego na przykładach wybranych obiektów rzeźby kamiennej, metalu, ceramiki i malarstwa.

 

SPRAWOZDANIA 

  • Makowska Beata - Sprawozdanie z działalności Regionalnego Ośrodka Badań i Dokumentacji Zabytków w  Szczecinie za 2006 rok.
  • Nowakowski Cezary - Sprawozdanie z działalności Biura Dokumentacji Zabytków w Szczecinie za 2006 rok.
  • Jankowska Małgorzata - Sprawozdanie z działalności biura Miejskiego Konserwatora Zabytków w Szczecinie za 2006 rok.

 

RECENZJE I OMÓWIENIA

  • Opęchowski Mirosław - Omówienie publikacji konserwatorskich i pokrewnych wydanych w 2006 roku.

 

SILVA

  • Kołosowski Przemysław - Park Kulturowy Chwarszczany
  • Kowalska Ewa - 50 lat minęło ... (O Feliksie i Danucie Ptaszyńskich)

 

 


"Zachodniopomorskie Wiadomości Konserwatorskie" R.III/2009

 

 

Zachodniopomorskie Wiadomości Konserwatorskie 2009

 

Studia i badania

  • Tatiana Balcerzak - Zamek w Drawnie. Inwentaryzacja i badania architektoniczne reliktów zamku.
  • Radosław Walkiewicz - Dawna zajezdnia tramwajów konnych na rogu al. Wojska Polskiego i ul. Piotra Skargi w Szczecinie
  • Kamila Wójcik - Detal zabytkowy domów mieszkalnych gminy Nowe Warpno
  • Aleksandra Hamberg - Fedorowicz - Elewator zbożowy "Ewa" w szczecińskim porcie - modernistyczny zabytek techniki
  • Dominika Szerniewicz - Zabytkowy zespół zieleni dawnego majątku w Chełmie Dolnym w gminie Trzcińsko Zdrój
  • Anna Małgorzata Walkiewicz - Ogrody zaginione. Działalność Petera Josepha Lenne na terenie Szczecina

 

Działania konserwatorskie

  • Waldemar i Maria Witkowie - Lapidarium w Słowinie
  • Agnieszka Rychlicka - Karazej - Prawne możliwości egzekucji przez WKZ obowiązku utrzymania nieruchomości wpisanych do rejestru zabytków zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami z dnia 23 lipca 2003 r.

 

Sprawozdania

  • Ewa Stanecka - WUOZ Szczecin 2007-2008
  • Ewa Kowalska - Delegatura 2007-2008 
  • Beata Makowska - Regionalny Ośrodek Badań i Dokumentacji  Zabytków
  • Cezary Nowakowski - BDZ
  • Małgorzata Gwiazdowska - MKZ  Biuro Miejskiego Konserwatora Zabytków

 

Recenzje i omówienia

  • Mirosław Opęchowski - Omówienie publikacji konserwatorskich i pokrewnych

 

Varia

  • Profesor Stanisław Latour. Wspomnienie - Beata Makowska  


 "Zachodniopomorskie Wiadomości Konserwatorskie" R.IV/2010r."

 Wiadomości Konserwatorskie 2010

Pobierz ze strony BIP tu: 

Wiadomości Konserwatorskie 2010r.

 

BIPx

Drukuj PDF

BIPX

 


Strona 1 z 7
  • Młyn w Głęboczku

    Prace remontowe

  • Młyn w Głęboczku

    Prace remontowe

  • Chwarszczany

    Prace remontowe

  • Swobnica